Schätze im Himmel گنج های آسمانی

 انجیل متی 6: 19 – 21
19«گنجهای خود را بر روی زمین، جایی که بید و زنگ به آن زیان می رساند و دزدان نقب زده آن را می دزدند، ذخیره نکنید. 20بلکه گنجهای خود را در عالم بالا، یعنی در جایی که بید و زنگ به آن آسیبی نمی رسانند و دزدان نقب نمی زنند و آن را نمی دزدند، ذخیره کنید. 21زیرا هرجا گنج توست، دل تو نیز در آنجا خواهد بود.

Matthew 6: 19 – 21

19Ihr sollt euch nicht Schätze sammeln auf Erden, da sie die Motten und der Rost fressen und da die Diebe nachgraben und stehlen. 20Sammelt euch aber Schätze im Himmel, da sie weder Motten noch Rost fressen und da die Diebe nicht nachgraben noch stehlen. 21Denn wo euer Schatz ist, da ist auch euer Herz.

salib (15)

Evangelisch-lutherische Kirchen لوتریانیسم

LUTHER

عقاید لوتریانیسم یکی از شاخه‌های عمده مسیحیت غربی است که با کلام مارتین لوتر، اصلاح طلب آلمانی مشخص است. لوتر برای اصلاح کلام و عمل کلیسا اصلاحات پروتستانی را راه اندایکرد. لوتریانیسم در شمال و مرکز آلمان با حمایت پرنس‏های این کشور و با لشکر کشی یک آلزاسی به‏ نام جاکوب اسپنسر (Jakob spener) نفوذ و گسترش یافت و امروزه علاوه‏ بر این دو ناحیه آلمان و شمال آلزاس در کشورهای اسکاندیناوی یافت می‏شوند در حال حاضر در دنیا حدود هفتاد میلیون لوتری وجود دارند. همچنین کالونیستها در گوشه و کنار فرانسه، هلند و انگلستان پراکنده ‏اند و از قرن ۱۷ م هم در سرزمینهای ماورای بحار همچون آفریقای جنوبی، آمریکا، و کانادا راه یافته ‏اند. و به ‏نظر می‏رسد که در طبقه بورژوار بیشتر ریشه دوانیده ‏اند. هم‏ اکنون چهل میلیون کالونیست وجود دارد که ۵ میلیون آن در فرانسه و دو میلیون و دویست هزار آن در سویس می‏باشند 

Evangelisch-lutherische Kirchen sind christliche Kirchen, deren Konfession sich auf die Bibel des Alten und Neuen Testaments und in Teilen auf die Dogmenbildung der Alten Kirche und auf die Bekenntnisschriften der evangelisch-lutherischen Kirche gründet, die im Zuge der Wittenberger Reformation von Martin Luther und anderen lutherischen Theologen, wie beispielsweise Philipp Melanchthon, verfasst wurden. Der lutherischen Konfessionsfamilie gehören etwa 74 Millionen Christen an.

Bezeichnung

Die Bezeichnung Lutheraner war ursprünglich eine polemische Bezeichnung von römisch-katholischer Seite zur Identifizierung der Protestanten als Ketzer. Johannes Eck verwendete sie in seiner 1520 erschienenen Schrift Adversus Lutheranos, et alios hostes Ecclesiae („Gegen die Lutheraner und andere Feinde der Kirche“).

Erst später wurde der Begriff zur Selbstbezeichnung, um eine Abgrenzung sowohl zu den Römisch-Katholischen als auch zu den Evangelisch-Reformierten zu demonstrieren.

Ursprünglich war es das Hauptanliegen Luthers, die römische Kirche zu reformieren. Erst mit der Confessio Augustana (Augsburger Bekenntnis) von 1530 wurde deutlich, dass eine Reformation der Altgläubigen nicht möglich war.

Etliche der lutherischen Kirchen nennen sich Evangelische Kirche A. B. nach dem Augsburger Bekenntnis.

 

Theologie
Bibel und Bekenntnisschriften

Die Bibel nimmt in der lutherischen Theologie den Rang „norma normans“ (normierende Norm) ein, während die lutherischen Bekenntnisschriften „norma normata“ (genormte Norm = von der Bibel genormte Norm) sind. Nach der Konkordienformel (FC) „Vom summarischen Begriff“ ist „Gottes Wort die einzige Richtschnur und Regel aller Lehre …, welchem keins Menschen Schriften gleich geachtet, sondern demselbigen alles unterworfen werden soll.“ Die Bekenntnisschriften haben dennoch eine sehr hohe Dignität, „weil (quia Bindung) sie aus Gottes Wort genommen und darinnen fest und wohl gegründet“ (FC: Vom summarischen Begriff) sind. Nach Ansicht freikirchlicher Lutheraner findet sich diese quia Bindung als Verhältnisbestimmung zwischen Schrift und Bekenntnis in Deutschland nur bei den altkonfessionell-lutherischen Kirchen, wie der Selbständigen Evangelisch-Lutherischen Kirche. Die lutherischen Landeskirchen sehen die Bindung zwischen Schrift und Bekenntnis nicht als quia (weil), sondern als „quatinus“ (insofern) Bindung. Hieraus ergeben sich unterschiedliche Positionen in Lehre und Leben der Kirchen.

Die Bekenntnisschriften (BSLK) sind:
Die altkirchlichen Glaubensbekenntnisse
Das Apostolikum
Das Bekenntnis von Nicäa / Konstantinopel (325 / 381 n.Chr.)
Das Athanasianum
das Augsburger Bekenntnis (CA – Confessio Augustana)
Die Verteidigungsschrift des Augsburger Bekenntnisses (Apologie der CA)
Der Kleine Katechismus Martin Luthers
Der Große Katechismus Martin Luthers
Die Schmalkaldischen Artikel Martin Luthers
die Konkordienformel (FC – Formula Concordiae)

Nicht alle lutherischen Kirchen haben die Konkordienformel in ihrem Bekenntnisstand. Daher wird zwischen konkordien-lutherischen und nicht konkordien-lutherischen Kirchen unterschieden.

 

Sola gratia, sola fide, sola scriptura, solus Christus

In vier lateinischen Formeln lassen sich die Grundgedanken der lutherischen Theologie ein wenig zusammenfassen:
„sola gratia“: Errettung verdankt sich allein der Gnade bzw. Güte Gottes. Kein menschliches Handeln oder Streben oder noch so gute Werke können als ein Verdienst gegenüber Gott geltend gemacht werden. Das Heil bleibt in allen Phasen des Christseins immer ein Geschenk.
„sola fide“: allein der Glaube als Vertrauen nicht auf sich selbst, sondern auf Jesus Christus lässt einen Menschen vor Gott als gerecht gelten.
„sola scriptura“: die Bibel ist die einzige Grundlage für das theologische Urteilen oder Verurteilen. Sie wendet sich nicht gegen zeitgemäßes Reden, nicht gegen den kritischen Gebrauch der Vernunft, auch nicht gegen neue, aktuelle Bekenntnisse oder kirchliche Traditionen; sie soll diese auch nicht ersetzen (kein Biblizismus). Aber sie ist der Maßstab und die Norm. An ihr ist alle Predigt und kirchliche Lehre zu messen.
„solus Christus“: allein der Person Jesu Christi, seinem Wirken und seiner Lehre gilt das Vertrauen für die Errettung.

Lutheraner lehnen die Marienverehrung, wie sie die römisch-katholische Kirche praktiziert, das Papsttum und die hierarchische Verfassung der Kirche als jure divino (nach göttlichem Recht d.h. unveränderbar) gegeben ab. In einigen lutherischen Kirchen ist das historische Bischofsamt in apostolischer Sukzession erhalten geblieben. Die heutigen Lutheraner grenzen sich gegen Luthers Antijudaismus ab und bekennen vielfach eine Mitschuld an dessen Wirkungsgeschichte.

 

Liturgie und Gottesdienst

 Im evangelisch-lutherischen Gottesdienst sind Predigt und Abendmahlsfeier von zentraler Bedeutung. Neben der Predigt und der Feier des Heiligen Abendmahls gehören die Heilige Taufe und die Heilige Beichte zu den Gnadenmitteln dieser Konfession. Innerhalb der lutherischen Kirchen ist es jedoch umstritten, ob die Beichte als Sakrament gewertet werden kann, wie in der römisch-katholischen Kirche und den orthodoxen Kirchen.

Lutherische Kirchen spenden in der Regel die Kindertaufe, lehnen aber auch Taufen kurz vor der Konfirmation oder im Erwachsenenalter ausdrücklich nicht ab. Abendmahlsgottesdienste werden regelmäßig in der Form der Deutschen Messe gefeiert, die auf die Liturgiereform durch Martin Luther aus dem Jahr 1526 zurückgeht. Die Gegenwart Christi im Heiligen Abendmahl wird als Realpräsenz verstanden: Christi Leib und Blut werden unter Brot und Wein ausgeteilt und empfangen. Auch Kinder dürfen – zumindest innerhalb der VELKD und auch in der evangelischen Kirche A.B. in Österreich – am Abendmahl teilnehmen (Kinderabendmahl). In der Selbständigen Evangelisch-Lutherischen Kirche (SELK) dürfen Kinder bzw. Jugendliche dann am Heiligen Abendmahl teilnehmen, wenn sie vorher im lutherischen Abendmahlsverständnis unterwiesen wurden. Hier spricht die SELK von Frühkommunion. Konfirmation und Teilnahme am Heiligen Abendmahl (Frühkommunion) werden getrennt.

Organisation

Hauptrichtungen

Die lutherischen Kirchen haben heute drei Hauptrichtungen, die sich in drei weltweiten Organisationen ausdrücken:
Lutherischer Weltbund, gegründet 1947 mit 143 Mitgliedskirchen und ca. 70 Millionen Gemeindegliedern, zu dem u. a. die deutschen Evangelisch-Lutherischen Landeskirchen und die Evangelical Lutheran Church in America gehören
Internationaler Lutherischer Rat mit 30 Mitgliedskirchen und ca. 3,3 Millionen Gemeindegliedern, zu dem u. a. die Selbständige Evangelisch-Lutherische Kirche und die Lutheran Church – Missouri Synod gehören
Konfessionelle Evangelisch-Lutherische Konferenz mit 24 Mitgliedskirchen und ca. 500.000 Gemeindegliedern, zu der u. a. die Evangelisch-Lutherische Freikirche und die Evangelisch-Lutherische Wisconsin-Synode gehören

Lutherische Kirchen altkonfessioneller Prägung

Eine Sonderform der lutherischen Kirchen bilden in Deutschland und in den Ländern, in denen eine Staatskirche existiert, die lutherischen Kirchen altkonfessioneller Prägung (Bekenntniskirchen).

Die meisten lutherischen Kirchen altkonfessioneller Prägung werden vielfach als konservativer angesehen. „Konservativ“ bedeutet hier vor allem, dass sie sehr stark an die lutherischen Bekenntnisse gebunden sind, die im Konkordienbuch von 1580 zusammengefasst sind. Durch diese Bindung lehnen sie jegliche Form des Unionismus (Kirchengemeinschaft verschiedener Konfessionen) und damit auch die Leuenberger Konkordie ab.

Weltweit sind die meisten lutherischen Bekenntniskirchen im Internationalen Lutherischen Rat zusammengeschlossen. Dieser Bund repräsentiert rund 3,3 Millionen lutherische Christen.

Synode

Lutherische Kirchen sind in den meisten Fällen synodal und episkopal organisiert. An der Spitze der Synode steht jeweils ein Synodalpräsident oder Präses. In Deutschland oder Österreich werden die lutherischen Landeskirchen von einem Bischof oder einer Bischöfin geleitet, der bzw. die über das Ordinationsrecht und die Lehraufsicht verfügt. Die Selbständige Evangelisch-Lutherische Kirche wird ebenfalls von einem Bischof geleitet, der das Recht zur Ordination und die Lehraufsicht ausübt. Er ist für die gesamte Bundesrepublik Deutschland zuständig. Die Leitungsfunktion in der Evangelisch-Lutherischen Freikirche (ELFK) wird von einem Präses ausgeübt. Die Dänische Kirche in Südschleswig wird von einem Propst geleitet und ist (anders als die Dänische Volkskirche) synodal verfasst.

 

Ökumene

Die lutherischen Landeskirchen nehmen am Ökumenischen Rat der Kirchen Teil. Zahlreiche Mitglieder der lutherischen Konfessionsfamilie arbeiten in der evangelikal ausgerichteten Evangelischen Allianz mit.

Rechtlicher Status

In Deutschland und in einigen skandinavischen Ländern haben lutherische Kirchen, in landeskirchlicher oder staatsunabhänigiger Organisationsform, öffentlich-rechtlichen Status.

In anderen Ländern, zum Beispiel Österreich, der Schweiz und den USA, ist die lutherische Kirche aufgrund der strikteren Trennung von Kirche und Staat eine von diversen Kirchen.

Nationales
Deutschland

Das Besondere der lutherischen Landeskirchen in Deutschland ist die Bindung zum Staat. Diese wird u. a. deutlich im Kirchensteuersystem (Einzug der Kirchensteuer durch das Finanzamt) und beispielsweise beim Austritt aus der Landeskirche. Der Austritt erfolgt beim Amtsgericht bzw. beim Standesamt. Die enge Bindung von Kirche und Staat ergibt sich aus der historischen Verbindung von „Thron und Altar“. Der Monarch war gleichzeitig Oberhaupt (summus episcopus) der evangelischen Landeskirche. Er bestimmte auch lange Zeit die Konfession seiner Untertanen (cuius regio, eius religio). Daher ist für Deutschland eine Trennung zwischen Landeskirche und Staat zu konstatieren, die deutlich anders geartet ist als etwa in Frankreich. Aufgrund der historischen Gegebenheiten bestehen in Staatskirchenverträgen geregelte Beziehungen zwischen Landeskirche und Staat.

Organisationen

Gemeinsame Kirche und zugleich Dachverband der lutherischen Landeskirchen in Deutschland ist die Vereinigte Evangelisch-Lutherische Kirche Deutschlands (VELKD). Die Gliedkirchen der VELKD sind Gliedkirchen der Evangelischen Kirche in Deutschland (EKD), zu der auch die reformierten und die unierten Kirchen gehören. Eine gemeinsame Mitgliedschaft in EKD und VELKD ist allerdings nicht zwingend. Die lutherischen Landeskirchen haben aufgrund der Leuenberger Konkordie volle Kirchen- und Abendmahlsgemeinschaft mit den reformierten, unierten und methodistischen Kirchen.

Die Lutherischen Kirchen altkonfessioneller Prägung haben öffentlich-rechtlichen Status, verzichten aber auf den Einzug von Kirchensteuern. Ihre Kirchenmitglieder zahlen freiwillig ein Kirchgeld direkt an die Gemeinde. Diese leitet einen bestimmten Betrag an die Allgemeine Kirchenkasse weiter. Ebenso erfolgt ein Kirchenaustritt nicht beim Amtsgericht, sondern direkt beim Pfarramt in schriftlicher Form. Die meisten dieser lutherischen Kirchen in Deutschland sind heute in der Selbständigen Evangelisch-Lutherischen Kirche (SELK) zusammengeschlossen; daneben gibt es noch die Evangelisch-Lutherische Kirche in Baden und die Evangelisch-Lutherische Freikirche. Obwohl es zwischen diesen Kirchen in vielen Fragen hinsichtlich Lehre, Verständnis der Tradition und Organisation Übereinstimmungen und in den weiteren Überzeugungen große Gemeinsamkeiten gibt, haben nicht alle konfessionell lutherischen Kirchen volle Kirchen- und Abendmahlsgemeinschaft festgestellt. Eine solche Kirchen- und Abendmahlsgemeinschaft besteht zwischen der Selbständigen Evangelisch-Lutherischen Kirche und der Evangelisch-Lutherischen Kirche in Baden. Die Evangelisch-Lutherische Freikirche kündigte die Kirchengemeinschaft mit der SELK 1989 auf. Zwischen den anderen lutherischen Freikirchen bestand auch in der Vergangenheit keine Kirchen- und Abendmahlsgemeinschaft.

Die ebenfalls lutherische Dänische Kirche in Südschleswig, die die dänische Volksgruppe im Norden Schleswig-Holsteins kirchlich betreut, hat als Freikirche die Rechtsform eines eingetragenen Vereins.[3]

In Deutschland arbeiten sowohl die lutherischen Landeskirchen als auch die Selbständige Evangelisch-Lutherische Kirche in der Arbeitsgemeinschaft Christlicher Kirchen auch mit katholischen und orthodoxen Kirchen zusammen.

Aufgrund der Leuenberger Konkordie haben die lutherischen Landeskirchen Kirchengemeinschaft mit anderen evangelischen Kirchen in Europa.
Differierende theologische Standpunkte zwischen VELKD und SELK
Das heilige Abendmahl: Beide lutherischen Kirchen sehen das Abendmahl als Sakrament. Jedoch gibt es Unterschiede. Bei den Gliedkirchen der VELKD sind sowohl Wein als auch Traubensaft als Element zugelassen. Die SELK lehnt Traubensaft im Abendmahl als Element aus theologischen Erwägungen ab. Die VELKD hat volle Kirchen- und Abendmahlsgemeinschaft mit konfessionsverschiedenen Kirchen aufgrund der Leuenberger Konkordie oder bilateralen Vereinbarungen. Die SELK lehnt jeglichen Unionismus ab und fragt, wie zwei unterschiedliche Auffassungen vom Abendmahl dennoch zu Kirchen- und Abendmahlsgemeinschaft führen können (Beispiel Reformierte und Lutheraner).
Das Amt der Kirche: Beide lutherische Kirchen haben Amtsträger. Sowohl in der VELKD als auch in der SELK gibt es Diskussionen um das geistliche Amt. Die Bischofskonferenz der VELKD hat mehrere Stellungnahmen herausgegeben, in denen sie festhält, dass das geistliche Amt aus dem Priestertum aller Getauften abzuleiten ist. Die SELK hingegen leitet das geistliche Amt nicht aus dem Priestertum aller Getauften ab, sondern aus bzw. unter dem Apostolat. Folglich dürfen in der SELK nur Ordinierte öffentlich predigen und die Sakramente verwalten. In der VELKD ist dies Vikaren und Predigern gestattet. Die VELKD ordiniert Frauen zum Pfarramt, die SELK nicht.
Rechtfertigungslehre: Durch die gemeinsame Erklärung zur Rechtfertigungslehre zwischen dem Lutherischen Weltbund und der römisch-katholischen Kirche am 31. Oktober 1999 in Augsburg haben sich auch hier die Positionen verschoben. Waren sich SELK und VELKD bisher in dieser Frage einig, ist diese Lehreinheit in Frage gestellt.
Schriftlehre: So gibt es zwischen VELKD und SELK auch große Unterschiede in der Schriftlehre und der Hermeneutik.
Bekenntnisbindung: Unterschiede zwischen beiden lutherischen Kirchenkörpern gibt es in der Bindung zwischen der Heiligen Schrift und den Lutherischen Bekenntnisschriften (siehe oben).

Österreich

Die lutherische Kirche Österreichs nennt sich Evangelische Kirche Augsburgischen Bekenntnisses (A. B.) in Österreich. Das grenzt sie von der Evangelischen Kirche Helvetischen Bekenntnisses in Österreich (reformierte Kirche, Helvetisches Bekenntnis nach Zwingli) ab; beide Kirchen sind verbunden zur Evangelischen Kirche Augsburgischen und Helvetischen Bekenntnisses in Österreich, mit einer gemeinsamen Generalsynode. Den Lutheranern (1555 reichsrechtliche Anerkennung des Augsburger Bekenntnisses) – wie auch den Reformierten – ist seit dem Toleranzpatent von 1781 freie Religionsausübung gestattet, und seit dem Protestantengesetz 1961 sind sie eine Anerkannte Religion (so die heutige rechtliche Formulierung, heute herrscht in Österreich vollständige Religionsfreiheit). Religionsunterricht etwa halten die Lutheraner und Reformierten meist gemeinsam ab.

Zentrale Organe der lutherischen Kirche sind die Synode als theologische, der Oberkirchenrat als organisatorische und der Bischof (für sechs Jahren gewählt) als geistliche Leitung. Gegliedert ist die Kirchengemeinschaft in sieben Diözesen, die Superintendenturen. Insgesamt gibt es etwa 200 evangelisch-lutherische Gemeinden (Pfarren) in Österreich.

     Wikipedia    منبع :ویکیپدیا

Die Kirche کلیسا

20266754

Kirche (alemannisch kilche, chilche, althochdeutsch chirihha, mittelniederdeutsch kerke,[1] entlehnt aus spätgriechisch κυριακόν kyriakon ‚dem Herrn gehörig‘[2]) ist eine soziale Organisationsform von Religion.

Der Begriff wurde (nach Heinrich Friedrich Jacobson) durch keltische Christen von Britannien aus nach Mitteleuropa gebracht[1] oder während der konstantinischen Epoche im Christentum der römischen Kolonialstädte (Metz, Trier, Köln) aufgenommen.[2] Er findet seither überwiegend Anwendung auf Religionsgemeinschaften einer christlichen Konfession. Die Ekklesia, die Glaubensgemeinschaft der Christen, ist in verschiedenen Kirchen organisiert.

Theologische Grundlagen und Geschichte

Die Kirche ist das „Volk Gottes“ in Kontinuität zum ersterwählten Bundesvolk Israel (der jüdisch-christliche Dialog hat diesbezüglich eine bewegte Geschichte hinter sich). Durch die Berufung der Apostel hat Jesus Christus Israel erneut sammeln wollen; in der Nachfolge dieser Apostel verstehen sich die christlichen Kirchen als die Zeugen des Evangeliums, die die Botschaft Christi weitergeben und so der Welt das Heil nicht nur verkünden, sondern es durch den Heiligen Geist auch in ihr vergegenwärtigen.

Klassischerweise wird die Kirche mit dem Glaubensbekenntnis als die „eine, heilige, katholische und apostolische“ bekannt (vgl. Notae ecclesiae). Genauer meint das: Ihr kommt als Kirche Jesu Christi von ihm her unverbrüchliche Einheit zu; sie ist in aller menschlichen Sündigkeit heilig, weil zu Gott gehörig und auf Ihn hingeordnet; sie wird als katholische im Sinne von allumfassend und weltweit bekannt; und schließlich steht sie in geschichtlicher Kontinuität mit den Aposteln und ist deshalb apostolisch.

Die evangelische Theologie sieht die Kirche dabei vorrangig als creatura verbi, als Geschöpf des Wortes, denn die Kirche lebt vom Wort Christi – und dies im zweifachen Sinne, zum einen von der Botschaft, die Jesus Christus selbst verkündet hat, zum anderen von der Botschaft, die die Kirche im Anschluss an die neutestamentlichen Zeugnisse von ihm verkündet. Die Confessio Augustana (Art. VII) bekennt dazu grundlegend die „eine heilige, christliche Kirche […], die die Versammlung aller Gläubigen ist, bei denen das Evangelium rein gepredigt und die heiligen Sakramente laut dem Evangelium gereicht werden.“ Weiterhin geht das evangelische Kirchenverständnis von einer sichtbaren und einer unsichtbaren Kirche aus, zum einen von der „unsichtbaren“ Kirche der Erwählten, die in eins geht mit der himmlischen Kirche mit den Engeln und Heiligen Gottes und zu der möglicherweise nicht alle gehören, die ihr nach außen hin verbunden sind; zum anderen von der auf Erden sichtbaren Kirche mit all ihren Unzulänglichkeiten und Fehlern. Die evangelischen Kirchen berufen sich auf die Ursprünge des Christentums im Neuen Testament und die reformatorischen Impulse der anbrechenden Neuzeit v.a. durch Martin Luther.

Das orthodoxe Kirchenverständnis sieht die Kirche zunächst als theandrische (d.h. gottmenschliche) Größe, die eine Interaktion von göttlichem und menschlichem Wirken darstellt und nach dem Bild der Dreifaltigkeit in Einheit und Vielheit geschaffen ist. Sie weiß sich dem Bild der Kirche als „Leib Christi“ (vgl. 1 Kor 12) verpflichtet und betont besonders das Wirken des Heiligen Geistes als Fortführung des Wirkens Christi. Wichtig sind ihr darum besonders die Sakramente, in erster Linie die Eucharistie, die sie als Schlüssel zum Verständnis der Kirche und des Christentums allgemein ansieht. Des Weiteren sind der Orthodoxie die Verbindung zur himmlischen Kirche und ihre Gemeinschaft mit derselben wichtig. Dabei berufen sich die orthodoxen Kirchen vorrangig auf die ersten Konzilien der Kirchengeschichte und die Kirchenväter.

Die katholische Kirche hat sich auf dem Zweiten Vatikanischen Konzil das erste Mal in einer Gesamtschau zu ihrem Kirchenverständnis geäußert und dabei verschiedene Aspekte betont. Traditionell sind die Sakramente und das kirchliche Amt ihr besonders wichtig. Diese Prämissen werden nun in die Bezeichnung der Kirche als Ur-Sakrament aufgenommen, eine Sicht, die die Kirche als Werkzeug und Zeichen des Heils (vgl. LG 1) bestimmt. Dazu kommt die sog. Communio-Theologie, die das Sein der Kirche als Gemeinschaft zwischen Gott und den Menschen und zwischen den einzelnen Menschen und Menschengruppen betrachtet. Ein wichtiger Punkt ist v.a. das „Einheitsamt des Petrus“ – das Papstamt. Das Gleichgewicht zwischen der Gemeinschaft der Bischöfe einerseits und der Zentralstellung des Papstes andererseits muss theologisch erst noch gefunden werden. Quellen des Kirchenverständnisses der katholischen Kirche sind die Heilige Schrift und die eigene Tradition.

Finanzierung

Die Finanzierung der Kirchen unterscheidet sich je nach Land. In Deutschland sind die als öffentlich-rechtliche Körperschaften anerkannten Kirchen berechtigt, die Beiträge ihrer Mitglieder in Form der Kirchensteuer einzuziehen.[3] Sie sind je nach Landeskirche mit 30-80 % die Hauptfinanzierungsquelle der Volkskirchen[4]. Die Kirchen erhalten keine Subventionen im Sinne der Definition des jüngsten Subventionsberichts der Bundesregierung,[5][6] sondern Entschädigungszahlungen (Staatsleistungen) aufgrund von Eigentum, das im Rahmen der Säkularisation durch den Reichsdeputationshauptschluss verstaatlicht wurde; dieses Eigentum machte etwa 27 % der Fläche der heutigen Bundesrepublik aus und wurde größtenteils im Mittelalter von Vermögenden und Adeligen der Kirche gestiftet. Daneben spielen auch Einnahmen aus Stiftungen und Erträge aus verbliebenem eigenem Vermögen, sowie Fördermittel des Staates auf der Grundlage des Subsidiaritätsprinzips[7] eine Rolle.[8] Dieses Einkommen wird durch weitere Spenden und freiwillige Gemeindebeiträge ergänzt.

Die Freikirchen, oft auch Körperschaften des öffentlichen Rechts, finanzieren ihre Arbeit überwiegend aus freiwilligen Beiträgen ihrer Mitglieder, die bis zu einer gewissen Höhe steuerlich absetzbar sind.

Einzelne Kirchen

Nicht jede christliche Konfession ist im religionswissenschaftlichen Sinne und dem Selbstverständnis nach eine Kirche im Sinne einer Organisation, und auch nicht jede Kirche im organisatorischen Sinne ist eine Konfession im Sinne eines Bekenntnisses, dennoch ist der Zusammenhang zwischen Kirche als Organisation und Konfession als Bekenntnis signifikant.

واژه کلیسا(یونانی :  به معنی گردهمایی) به اجتماع انسان‌هایی که با یک‌دیگر جمع شده‌اند؛ و عقاید مذهبی مشترکی دارند، اشاره می‌کند اما در اصطلاح به مکان عبادت مسیحیان اطلاقمی‌شود.کلیسای کاتولیک رم، کلیساهای ارتدکس و کلیساهای انگلیکان دارای نظام اسقفی هستند؛ که در آن اختیارات کلیسا در دست اسقفها و روحانیون است. در کلیساهای جماعتی، مرجع نهایی تصمیم‌گیری در کلیسا جماعت محلی است. در کلیساهای مشایخی سیستم اداره کلیسا از طرف جماعت محلی به هیأت رهبران یا مشایخ واگذار می‌گردد و تصمیمات از طریق پارلمان و شورا اتخاذ می‌شود.

کلیسای سن پتر در واتیکان، کلیسای سامبا در تفلیس ، پایتخت گرجستان دومین کلیسای بزرگ جهان [۱] ، کلیسای سن جان در نیویورک و کلیسای باسیلیسیا در ساحل عاج از بزرگ‌ترین کلیساهای جهانهستند.ایاصوفیه در استانبول کنونی در سال ۵۳۷ بزرگ‌ترین کلیسای جهان به شمار می‌رفت

ساختمان کلیسا ساختمانی است که هدف اصلی آن تسهیل ملاقات میان مسیحیان است. در بدو تاریخ مسیحیت، مسیحیان یهودی در کنیسه‌های یهودی و در خانه‌های یکدیگر دیدار می‌کردند. با رشد مسیحیت و پذیرفته شدن آن توسط دولت‌ها، اتاق و در نهایت کل ساختمانی به منظور مراسم مذهبی مسیحیان کنار گذاشته شد

ساختمان کلیساهای سنتی به صورت یک صلیب و اغلب دارای یک برج یا گنبد(طاق) میباشد

منبع  ویکی پدیا

Das Ergebnis des Glaubens an Christus نتیجه ایمان آوردن به مسیح

salib (21)

21- انجیل یوحنا 3: 1 -

1یک نفر از فریسیان به نام نیقودیموس که از بزرگان قوم یهود بود، 2یک شب نزد عیسی آمد و به او گفت: «ای استاد، ما می دانیم تو معلّمی هستی که از طرف خدا آمده ای زیرا هیچ کس نمی تواند معجزاتی را که تو می کنی انجام دهد، مگر آنکه خدا با او باشد.» 3عیسی پاسخ داد: «یقین بدان تا شخص از نو تولّد نیابد نمی تواند پادشاهی خدا را ببیند.» 4نیقودیموس گفت: «چطور ممکن است شخص سالخورده ای از نو متولّد شود؟ آیا می تواند باز به رحم مادر خود برگردد و دوباره تولّد یابد؟» 5عیسی پاسخ داد «یقین بدان که هیچ کس نمی تواند به پادشاهی خدا وارد شود مگر آنکه از آب و روح تولّد یابد. 6آنچه از جسم تولّد بیابد، جسم است و آنچه از روح متولّد گردد، روح است. 7تعجّب نکن که به تو می گویم همه باید دوباره متولّد شوند. 8باد هرجا که بخواهد می وزد صدای آن را می شنوی، امّا نمی دانی از کجا می‏ آید یا به کجا می رود حالت کسی هم که از روح خدا متولّد می شود همین طور است.» 9نیقودیموس در جواب گفت: «این چطور ممکن است؟» 10عیسی گفت: «آیا تو که یک معلّم بزرگ اسرائیل هستی، این چیزها را نمی دانی؟ 11یقین بدان که ما از آنچه می دانیم سخن می گوییم و به آنچه دیده ایم شهادت می دهیم، ولی شما شهادت ما را قبول نمی کنید. 12وقتی درباره امور زمینی سخن می گویم و آن را باور نمی کنید، اگر درباره امور آسمانی سخن بگویم چگونه باور خواهید کرد؟ 13کسی هرگز به آسمان بالا نرفت، مگر آن کس که از آسمان پایین آمد، یعنی پسر انسان که جایش در آسمان است. 14«همان طوری که موسی در بیابان مار برنزی را بر بالای تیری قرار داد، پسر انسان هم باید بالا برده شود 15تا هرکس به او ایمان بیاورد صاحب حیات جاودان گردد. 16زیرا خدا جهانیان را آن قدر محبّت نمود که پسر یگانه خود را داد تا هرکه به او ایمان بیاورد هلاک نگردد، بلکه صاحب حیات جاودان شود. 17زیرا خدا پسر خود را به جهان نفرستاد که جهانیان را محکوم نماید بلکه تا آنان را نجات بخشد. 18«هرکس به او ایمان بیاورد محکوم نمی شود امّا کسی که به او ایمان نیاورد در محکومیّت باقی می ماند، زیرا به اسم پسر یگانه خدا ایمان نیاورده است. 19حکم این است که نور به جهان آمد ولی مردم به علّت کارهای شرارت آمیز خود تاریکی را بر نور ترجیح دادند، 20زیرا کسی که مرتکب کارهای بد می شود از نور متنفّر است و از آن دوری می جوید مبادا کارهایش سرزنش واقع شود. 21امّا شخص نیکوکار به سوی نور می آید تا روشن شود که کارهایش در اتّحاد با خدا انجام شده است.»

John 3: 1 – 21
1Es war aber ein Mensch unter den Pharisäern mit Namen Nikodemus, ein Oberster unter den Juden. 2Der kam zu Jesu bei der Nacht und sprach zu ihm: Meister, wir wissen, dass du bist ein Lehrer von Gott gekommen; denn niemand kann die Zeichen tun, die du tust, es sei denn Gott mit ihm. 3Jesus antwortete und sprach zu ihm: Wahrlich, wahrlich, ich sage dir: Es sei denn, dass jemand von neuem geboren werde, so kann er das Reich Gottes nicht sehen. 4Nikodemus spricht zu ihm: Wie kann ein Mensch geboren werden wenn er alt ist? Kann er auch wiederum in seiner Mutter Leib gehen und geboren werden? 5Jesus antwortete: Wahrlich, wahrlich ich sage dir: Es sei denn dass jemand geboren werde aus Wasser und Geist, so kann er nicht in das Reich Gottes kommen. 6Was vom Fleisch geboren wird, das ist Fleisch; und was vom Geist geboren wird, das ist Geist. 7Lass dichs nicht wundern, dass ich dir gesagt habe: Ihr müsset von neuem geboren werden. 8Der Wind bläst, wo er will, und du hörst sein Sausen wohl; aber du weißt nicht, woher er kommt und wohin er fährt. Also ist ein jeglicher, der aus dem Geist geboren ist. 9Nikodemus antwortete und sprach zu ihm: Wie mag solches zugehen? 10Jesus antwortete und sprach zu ihm: Bist du ein Meister in Israel und weißt das nicht? 11Wahrlich, wahrlich ich sage dir: Wir reden, was wir wissen, und zeugen, was wir gesehen haben; und ihr nehmt unser Zeugnis nicht an. 12Glaubet ihr nicht, wenn ich euch von irdischen Dingen sage, wie würdet ihr glauben, wenn ich euch von himmlischen Dingen sagen würde? 13Und niemand fährt gen Himmel, denn der vom Himmel herniedergekommen ist, nämlich des Menschen Sohn, der im Himmel ist. 14Und wie Mose in der Wüste eine Schlange erhöht hat, also muss des Menschen Sohn erhöht werden, 15auf das alle, die an ihn glauben, nicht verloren werden, sondern das ewige Leben haben. 16Also hat Gott die Welt geliebt, dass er seinen eingeborenen Sohn gab, auf dass alle, die an ihn glauben, nicht verloren werden, sondern das ewige Leben haben. 17Denn Gott hat seinen Sohn nicht gesandt in die Welt, dass er die Welt richte, sondern dass die Welt durch ihn selig werde. 18Wer an ihn glaubt, der wird nicht gerichtet; wer aber nicht glaubt, der ist schon gerichtet, denn er glaubt nicht an den Namen des eingeborenen Sohnes Gottes. 19Das ist aber das Gericht, dass das Licht in die Welt gekommen ist, und die Menschen liebten die Finsternis mehr als das Licht; denn ihre Werke waren böse. 20Wer arges tut, der hasst das Licht und kommt nicht an das Licht, auf dass seine Werke nicht gestraft werden. 21Wer aber die Wahrheit tut, der kommt an das Licht, dass seine Werke offenbar werden; denn sie sind in Gott getan.

فلسفه اخلاق مسیحی

1) ده فرمان‏

2) مسیحیت و خشونت‏

3)موعظه بالای کوه‏

 

1) ده فرمان فهرستی از دستورات مذهبی است که طبق کتاب‌های سفر خروج و سفر تثنیه از جانب خدا، بر موسی در محلی به نام کوه سینا وحی شد. به باور یهودیان و مسیحیان، این احکام بر دو لوح سنگی حک شدند و موسی آن‌ها را برای قوم بنی اسرائیل خواند.
این فرمان‌ها محور شریعت یهود بوده و تمام احکام شریعت نیز در همین فرمان‌ها ریشه دارد. قوم اسرائیل با پذیرفتن این فرمان‌ها با خدا هم‌پیمان می‌شود. در قرآن کریم نیز به الواح یا همان دو لوح ده فرمان اشاره شده است. ده فرمان در باب ۲۰ سفر خروج و در باب پنجم سفر تثنیه، به طور منظم و با تفاوت‌هایی بسیار اندک، و در جای جای تورات، به گونه‌ای پراکنده ذکر شده است.

فرمان‌ها 
من خداوند خالق تو هستم که تو را از اسارت و بندگی مصر آزاد ساختم.
تو را معبود دیگری جز من نباشد. هیچ تصویری از آنچه در آسمان و یا بر روی زمین و یا در آب است، نساز و آنها را پرستش ننما.
نام خدای خالقت را بیهوده بر زبان نیاور (از آن سوءاستفاده نکن).
روز شنبه را به یاد داشته باش تا آن را مقدس بداری.
پدر و مادرت را احترام بگذار.
قتل نکن و به مردم ظلم نکن.
زنا نکن.
دزدی نکن.
در مورد همنوعت شهادت دروغ نده.
چشم طمع به مال و ناموس دیگران نداشته باش.

 

2)انجیل متی 26: 47 – 56
47عیسی هنوز صحبت خود را تمام نکرده بود که یهودا، یکی از دوازده حواری، همراه گروه کثیری از کسانی که سران کاهنان و مشایخ قوم فرستاده بودند به آنجا رسیدند. این گروه همه با شمشیر و چماق مسلّح بودند. 48آن شاگرد خائن به همراهان خود علامتی داده و گفته بود: «کسی را که می بوسم همان شخص است، او را بگیرید.» 49پس یهودا فوراً به طرف عیسی رفت و گفت: «سلام ای استاد» و او را بوسید. 50عیسی در جواب گفت: «ای رفیق، کار خود را زودتر انجام بده.» در همین موقع آن گروه جلو رفتند و عیسی را دستگیر کرده، محکم گرفتند. 51در این لحظه یکی از کسانی که با عیسی بودند، دست به شمشیر خود برد، آن را کشید و به غلام کاهن اعظم زده گوش او را برید. 52ولی عیسی به او فرمود: «شمشیر خود را غلاف کن. هرکه شمشیر کشد به شمشیر کشته می شود. 53مگر نمی دانی که من می توانم از پدر خود بخواهم که بیش از دوازده لشکر از فرشتگان را به یاری من بفرستد؟ 54در آن صورت پیشگویی های کتاب مقدّس چگونه تحقّق می باید؟» 55آنگاه عیسی رو به جمعیّت کرده گفت: «مگر می خواهید یک راهزن را بگیرید که این طور مسلّح با شمشیر و چماق برای دستگیری من آمده اید؟ من هر روز در معبد بزرگ می نشستم و تعلیم می دادم و شما دست به سوی من دراز نکردید، 56امّا تمام این چیزها اتّفاق افتاد تا آنچه انبیا در کتاب مقدّس نوشته اند به انجام رسد.» در این وقت همه شاگردان او را ترک کرده، گریختند.

 

 

3)موعظه بالای کوه، یکی از معروفترین بخشهای «انجیل» تعلیمات و سخنانی است که عیسی مسیح بر فراز یکی از کوههای اطراف شهر جلیل معروف به کوه زیتون و خطاب به شاگردان خود و گروه بسیاری از مرد و زن و پیر و جوان از تمام یهودیه و اورشلیم که کنارة دریای صور و صیدون به مشایعت او آمده بودند، بیان نمود. «موعظه بالای کوه» برای محققین و تاریخ نویسان در طول سده‌های پس از آغاز جریان انتشار مسیحیت، اهمیت بالایی داشته و دارد زیرا چندین مورد از تعالیم اصلی مسیحیت را شامل می‌شود. 

انجیل متی 5: 1 – 48
1وقتی عیسی جمعیّت زیادی را دید، به بالای کوهی رفت و در آنجا نشست و شاگردانش به نزد او آمدند 2و او دهان خود را گشوده به آنان چنین تعلیم داد: 3«خوشا به حال کسانی که از فقر روحی خود آگاهند زیرا، پادشاهی آسمان از آن ایشان است. 4«خوشا به حال ماتم زدگان، زیرا ایشان تسلّی خواهند یافت. 5«خوشا به حال فروتنان، زیرا ایشان مالک جهان خواهند شد. 6«خوشا به حال کسانی که گرسنه و تشنه نیکی خدایی هستند، زیرا ایشان سیر خواهند شد. 7«خوشا به حال رحم کنندگان، زیرا ایشان رحمت را خواهند دید. 8«خوشا به حال پاکدلان، زیرا ایشان خدا را خواهند دید. 9«خوشا به حال صلح کنندگان، زیرا ایشان فرزندان خدا خوانده خواهند شد. 10«خوشا به حال کسانی که در راه نیکی آزار می بینند، زیرا پادشاهی آسمان از آن ایشان است. 11«خوشحال باشید اگر به خاطر من به شما اهانت می کنند و آزار می رسانند و به ناحق هرگونه افترایی به شما می زنند. 12خوشحال باشید و بسیار شادی کنید، زیرا پاداش شما در آسمان عظیم است، چون همین طور به انبیای قبل از شما نیز آزار می رسانیدند. 13«شما نمک جهان هستید ولی هرگاه نمک مزّه خود را از دست بدهد، چگونه می توان آن را بار دیگر نمکین ساخت؟ دیگر مصرفی ندارد، جز آنکه بیرون ریخته پایمال مردم شود. 14«شما نور جهان هستید. نمی توان شهری را که بر کوهی بنا شده است، پنهان کرد. 15هیچ کس چراغ روشن نمی کند که آن را زیر سرپوش بگذارد، بلکه آن را بر چراغ پایه قرار می دهد تا به تمام ساکنان خانه نور دهد. 16نور شما نیز باید همین طور در برابر مردم بتابد تا کارهای نیک شما را ببینند و پدر آسمانی شما را ستایش نمایند. 17«فکر نکنید که من آمده ام تا تورات و نوشته های انبیا را منسوخ نمایم. نیامده ام تا منسوخ کنم، بلکه تا به کمال برسانم. 18یقین بدانید که تا آسمان و زمین بر جای هستند، هیچ حرف و نقطه ای از تورات از بین نخواهد رفت تا همه آن به انجام برسد. 19پس هرگاه کسی حتّی کوچکترین احکام شریعت را بشکند و به دیگران چنین تعلیم دهد در پادشاهی آسمان پست ترین فرد محسوب خواهد شد. حال آنکه هرکس شریعت را نگاه دارد و به دیگران نیز چنین تعلیم دهد، در پادشاهی آسمان بزرگ خوانده خواهد شد. 20بدانید که تا نیکی شما از نیکی علما و فریسیان بیشتر نباشد، به پادشاهی آسمان وارد نخواهید شد. 21«شنیده اید که در قدیم به مردم گفته شد: قتل نکن و هرکس مرتکب قتل شود محکوم خواهد شد. 22امّا من به شما می گویم: هرکس نسبت به برادر خود عصبانی شود، محکوم خواهد شد و هرکه برادر خود را ابلَه بخواند، به دادگاه برده خواهد شد و اگر او را احمق بخواند مستوجب آتش جهنم خواهد بود. 23پس اگر هدیه خود را به قربانگاه ببری و در آنجا به خاطر بیاوری که برادرت از تو شکایتی دارد، 24هدیه خود را جلوی قربانگاه بگذار و اول برو با برادر خود آشتی کن و آنگاه برگرد و هدیه خویش را تقدیم کن. 25«با مدّعی خود وقتی که هنوز در راه دادگاه هستی صلح نما وگرنه آن مدّعی تو را به دست قاضی خواهد سپرد و قاضی تو را به دست زندانبان خواهد داد و به زندان خواهی افتاد. 26یقین بدان که تا ریال آخر را نپردازی، آزاد نخواهی شد. 27«شنیده اید که گفته شده: زنا نکن 28امّا من به شما می گویم هرگاه مردی از روی شهوت به زنی نگاه کند در دل خود با او زنا کرده است. 29پس اگر چشم راست تو باعث گمراهی تو می شود، آن را بیرون آور و دورانداز؛ زیرا بهتر است که عضوی از بدن خود را از دست بدهی تا اینکه با تمام بدن به جهنم افکنده شوی. 30اگر دست راستت تو را گمراه می سازد، آن را ببر و دور انداز؛ زیرا بهتر است که عضوی از بدن خود را از دست بدهی تا اینکه با تمام بدن به جهنم بیفتی. 31«همچنین گفته شده: هرگاه مردی زن خود را طلاق دهد، باید طلاقنامه ای به او بدهد. 32امّا من به شما می گویم: هرگاه کسی زن خود را جز به علّت زنا طلاق دهد، او را به زنا کاری می کشاند و هرکس با چنین زنی ازدواج نماید، زنا می کند. 33«همچنین شنیده اید که در قدیم به مردم گفته شده: قسم دروغ نخور و به هر سوگندی که به نام خداوند یاد کرده ای عمل نما. 34امّا من می گویم به هیچ وجه قسم یاد نکن، نه به آسمان زیرا که عرش خداست، 35نه به زمین زیرا که پای انداز اوست، نه به اورشلیم زیرا که شهر آن پادشاه بزرگ است 36و نه به سر خود، زیرا قادر نیستی مویی از آن را سیاه یا سفید کنی. 37سخن شما فقط بلی یا خیر باشد. زیاده بر این از شیطان است. 38«شنیده اید که گفته شده: چشم به عوض چشم و دندان به عوض دندان. 39امّا من به شما می گویم به کسی که به تو بدی می کند بدی نکن و اگر کسی بر گونه راست تو سیلی می زند، گونه دیگر خود را به طرف او بگردان. 40هرگاه کسی تو را برای گرفتن پیراهنت به دادگاه بکشاند، کت خود را هم به او ببخش. 41هرگاه شخصی تو را به پیمودن یک کیلومتر راه مجبور نماید دو کیلومتر با او برو. 42به کسی که از تو چیزی می خواهد ببخش و از کسی که تقاضای قرض می کند، روی نگردان. 43«شنیده اید که: همسایه ات را دوست بدار و با دشمن خویش دشمنی کن. 44امّا من به شما می گویم دشمنان خود را دوست بدارید و برای کسانی که به شما آزار می رسانند دعا کنید. 45به این وسیله شما فرزندان پدر آسمانی خود خواهید شد، چون او آفتاب خود را بر بدان و نیکان، یکسان می تاباند و باران خود را بر درستکاران و بدکاران می باراند. 46اگر فقط کسانی را دوست بدارید که شما را دوست دارند، چه اجری دارید؟ مگر باجگیران همین کار را نمی کنند؟ 47اگر فقط به دوستان خود سلام کنید چه کار فوق العاده ای کرده اید؟ مگر بی دینان همین کار را نمی کنند؟ 48پس شما باید کامل باشید همان طور که پدر آسمانی شما کامل است.

انجیل متی 6: 1 – 34
1امّا تو وقتی روزه می گیری، سر خود را شانه کُن و صورت خود را بشوی 2تا مردم از روزه تو باخبر نشوند، بلکه فقط پدر تو که در نهان است، آن را بداند و پدری که هیچ چیز از نظر او پنهان نیست، اجر تو را خواهد داد. 3«گنجهای خود را بر روی زمین، جایی که بید و زنگ به آن زیان می رساند و دزدان نقب زده آن را می دزدند، ذخیره نکنید. 4بلکه گنجهای خود را در عالم بالا، یعنی در جایی که بید و زنگ به آن آسیبی نمی رسانند و دزدان نقب نمی زنند و آن را نمی دزدند، ذخیره کنید. 5زیرا هرجا گنج توست، دل تو نیز در آنجا خواهد بود. 6«چراغ بدن، چشم است. اگر چشم تو سالم باشد، تمام وجودت روشن است 7امّا اگر چشم تو سالم نباشد تمام وجودت در تاریکی خواهد بود. پس اگر آن نوری که در توست تاریک باشد، آن،چه تاریکی عظیمی خواهد بود! 8«هیچ کس نمی تواند بنده دو ارباب باشد، چون یا از اولی بدش می آید و دومی را دوست دارد و یا به اولی ارادت پیدا می کند و دومی را حقیر می شمارد. شما نمی توانید هم بنده خدا باشید و هم در بند مال. 9«بنابراین به شما می گویم: برای زندگی خود نگران نباشید، که چه بخورید و یا چه بیاشامید و نه برای بدن خود که چه بپوشید، زیرا زندگی از غذا و بدن از لباس مهمتر است. 10به پرندگان نگاه کنید: آنها نه می کارند، نه درو می کنند و نه در انبارها ذخیره می کنند، ولی پدر آسمانی شما روزیِ آنها را می دهد. مگر ارزش شما به مراتب از آنها بیشتر نیست؟ 11کدام یک از شما می تواند با نگرانی ساعتی به عمر خود بیافزاید؟ 12«چرا برای لباس نگران هستید؟ به سوسن های صحرا نگاه کنید و ببینید چگونه نمو می کنند، آنها نه زحمت می کشند و نه می ریسند. 13ولی بدانید که حتّی سلیمان هم با آن همه حشمت و جلالش مثل یکی از آنها آراسته نشد. 14پس اگر خدا علف صحرا را که امروز هست و فردا در تنور ریخته می شود این طور می آراید، آیا شما را، ای کم ایمانان، بمراتب بهتر نخواهد پوشانید! 15«پس نگران نباشید و نگویید: چه بخوریم؟ چه بنوشیم؟ و یا چه بپوشیم؟ 16تمام ملل جهان برای به دست آوردن این چیزها تلاش می کنند، امّا پدر آسمانی شما می داند که شما به همه این چیزها احتیاج دارید. 17شما قبل از هر چیز برای به دست آوردن پادشاهی خدا و انجام خواسته های او بکوشید، آن وقت همه این چیزها نیز به شما داده خواهد شد. 18پس نگران فردا نباشید، نگرانی فردا برای فرداست و بدی امروز برای امروز کافی است. 19«مواظب باشید که وظایف دینی خود را برای جلب توجّه مردم در انظار دیگران انجام ندهید زیرا اگر چنین کنید، هیچ اجری نزد پدر آسمانی خود ندارید. 20«پس هرگاه صدقه می دهی آن را با ساز و کرنا اعلام نکن، چنانکه ریاکاران در کنیسه ها و خیابانها می کنند تا مورد ستایش مردم قرار بگیرند. یقین بدانید که آنان اجر خود را یافته اند! 21و امّا تو، هرگاه صدقه می دهی، نگذار دست چپ تو از آنچه دست راستت می کند آگاه شود. 22از صدقه دادن تو کسی با خبر نشود و پدری که هیچ چیز از نظر او پنهان نیست، اجر تو را خواهد داد. 23«وقتی دعا می کنید مانند ریاکاران نباشید. آنان دوست دارند در کنیسه ها و گوشه های خیابانها بایستند و دعا بخوانند تا مردم آنان را ببینند. یقین بدانید که آنها اجر خود را یافته اند! 24هرگاه تو دعا می کنی به اندرون خانه خود برو، در را ببند و در خلوت، در حضور پدر نادیده خود دعا کن و پدری که هیچ چیز از نظر او پنهان نیست، اجر تو را خواهد داد. 25در وقت دعا مانند بت پرستان وِردهای بی معنی را تکرار نکنید، آنان گمان می کنند با تکرار زیاد، دعایشان مستجاب می شود. 26پس مثل ایشان نباشید زیرا پدر شما احتیاجات شما را پیش از آنکه از او بخواهید می داند. 27پس شما این طور دعا کنید: ای پدر آسمانی ما، نام تو مقدّس باد. 28پادشاهی تو بیاید. اراده تو همان طور که در آسمان اجرا می شود، در زمین نیز اجرا شود. 29نان روزانه ما را امروز به ما بده. 30خطایای ما را ببخش، چنانکه ما نیز خطاکاران خود را می بخشیم. 31ما را در وسوسه ها میاور بلکه ما را از شریر رهایی ده، زیرا پادشاهی و قدرت و جلال تا ابدالآباد از آن توست. آمین. 32«چون اگر شما خطایای دیگران را ببخشید پدر آسمانی شما نیز شما را خواهد بخشید. 33امّا اگر شما مردم را نبخشید پدر آسمانی شما نیز خطایای شما را نخواهد بخشید. 34«وقتی روزه می گیرید مانند ریاکاران، خودتان را پریشان نشان ندهید. آنان قیافه های خود را تغییر می دهند تا روزه دار بودن خود را به رُخ دیگران بکشند. یقین بدانید که آنها اجر خود را یافته اند!

انجیل متی 7: 1 – 29
1«درباره دیگران قضاوت نکنید تا مورد قضاوت قرار نگیرید. 2همان طور که شما دیگران را محکوم می کنید خودتان نیز محکوم خواهید شد. با هر پیمانه ای که به دیگران بدهید، با همان پیمانه عوض خواهید گرفت. 3چرا پرِ کاهی را که در چشم برادرت هست می بینی، ولی در فکر چوب بزرگی که در چشم خود داری نیستی؟ 4یا چگونه جرأت می کنی به برادر خود بگویی: اجازه بده پر کاه را از چشمت بیرون آورم حال آنکه خودت چوب بزرگی در چشم داری. 5ای ریاکار، اول آن چوب بزرگ را از چشم خود بیرون بیاور، آنگاه درست خواهی دید که پر کاه را از چشم برادرت بیرون بیاوری. 6آنچه مقدّس است به سگان ندهید و مرواریدهای خود را جلوی خوکها نریزید. مبادا آنها را زیر پا لگدمال کنند و برگشته شما را بدَرَند. 7«بخواهید، به شما داده خواهد شد. بجویید، پیدا خواهید کرد. در بزنید، در به رویتان باز خواهد شد. 8چون هرکه بخواهد، به دست می آورد و هرکه بجوید، پیدا می کند و هرکه در بزند، در به رویش باز می شود. 9آیا کسی در میان شما هست که وقتی پسرش از او نان بخواهد، سنگی به او بدهد؟ 10و یا وقتی ماهی می خواهد، ماری در دستش بگذارد؟ 11پس اگر شما که انسانهای شریری هستید، می دانید چگونه باید چیزهای خوب را به فرزندان خود بدهید، چقدر بیشتر باید مطمئن باشید که پدر آسمانی شما چیزهای نیکو را به آنانی که از او تقاضا می کنند عطا خواهد فرمود! 12با دیگران همان طور رفتار کنید که می خواهید آنها با شما رفتار کنند. این است خلاصه تورات و نوشته های انبیا. 13«از درِ تنگ وارد شوید، زیرا دری که بزرگ و راهی که وسیع است به هلاکت منتهی می شود و کسانی که این راه را می پیمایند، بسیارند 14امّا دری که به حیات منتهی می شود تنگ و راهش دشوار است و یابندگان آن هم، کم هستند. 15«از انبیای دروغین برحذر باشید که در لباس میش به نزد شما می آیند، ولی در باطن گرگان درّنده اند. 16آنان را از کارهایشان خواهید شناخت. آیا می توان از بوته خار، انگور و از خاربن، انجیر چید؟ 17همین طور درخت خوب میوه خوب به بار می آورد و درخت فاسد میوه بد. 18درخت خوب نمی تواند میوه بد به بار آورد و نه درخت بد میوه خوب. 19درختی که میوه خوب به بار نیاورد آن را می برند و در آتش می اندازند. 20بنابراین شما آنها را از میوه هایشان خواهید شناخت. 21«نه هرکس که مرا «خداوندا، خداوندا» خطاب کند به پادشاهی آسمان وارد خواهد شد، بلکه کسی که اراده پدر آسمانی مرا به انجام برساند. 22وقتی آن روز برسد بسیاری به من خواهند گفت: خداوندا، خداوندا، آیا به نام تو نبوّت نکردیم؟ آیا با ذکر نام تو دیوها را بیرون نراندیم؟ و به نام تو معجزات بسیار نکردیم؟ 23آنگاه آشکارا به آنان خواهم گفت: من هرگز شما را نشناختم. از من دور شوید، ای بدکاران. 24«پس کسی که سخنان مرا می شنود و به آنها عمل می کند، مانند شخص دانایی است که خانه خود را بر سنگ بنا نمود. 25باران بارید، سیل جاری شد و باد وزیده بر آن خانه فشار آورد، امّا آن خانه خراب نشد زیرا شالوده آن بر روی سنگ بود. 26«امّا هرکه سخنان مرا بشنود و به آنها عمل نکند مانند شخص نادانی است که خانه خود را بر روی شن بنا کرد. 27باران بارید، سیل جاری شد و باد وزیده به آن خانه فشار آورد و آن خانه فرو ریخت و چه خرابی عظیمی بود!» 28وقتی عیسی این سخنان را به پایان رسانید مردم از تعالیم او متحیّر شدند 29زیرا او بر خلاف روش علما، با اختیار و اقتدار به آنان تعلیم می داد.

 

 

 

هله‌لویا

haleluia

 

 

هله‌لویا، نویسه‌گردانی لفظ (به عبری: הללו יה)‏ می‌باشد این لفظ از دو واژه “هله‌لو” و “یاه”(مخفف یهوه) تشکیل شده است و به معنای “ستایش باد یهوه” است. این لفظ در کتاب مقدس عبری ۲۴ بار عمدتا در کتاب مزامیر به کار رفته است (مزامیر ۱۱۱ تا ۱۱۷ و ۱۴۵ تا ۱۵۰). عمده مسیحیان به عنوان ستایشی لذت بخش از خدا، از این کلمه استفاده می‌کنند. این کلمه از جهت کاربرد، معنی و آوا بسیار شبیه الحمدلله در میان مسلمانان است. ولی در واقع معنی هله‌لویا همان سبحان الله (خداوند منزّه است) می باشد.

خطر دیپورت ” پروانه” نوکیش مسیحی دیگر از سوئد

parvaneh-sarabadani-sweden

این نوکیش مسیحی پس از گرویدن به مسیحیت در یک نزاع و درگیری شوهرش را از دست داد و خود وی نیز بدلیل فشارهای روانی سنگین و آزار و اذیت، در نهایت سختی بطور غیر قانونی از مرز خارج شده و خود را به سوئد رساند، وی اکنون برای بار دوم در آستانه بازگرداندن به ایران قرار دارد.

« محبت نیوز» – “پروانه سرآبادانی”، از نوکیشان مسیحی است که بهمراه همسرش حدود دو سال و نیم پیش از اسلام به مسیحیت گرویده و به گفته خود وی ؛ یکی از بستگان شوهرش که با نظام نیز همکاری دارد و از پشتوانه امنیتی آنان نیز برخوردار می باشد پس از اطلاع از ایمان مسیحی آنان، شوهرش را در یک نزاع و درگیری به قتل می رساند.

پروانه در گفتگو با « محبت نیوز» افزود: “خود او نیز زیر فشارهای روانی سنگین از سوی آن شخص مورد آزار و اذیت جسمی و هتک حرمت قرار گرفت.” وی که دیگر پشتوانه ایی نداشت و می دانست فریادش در دستگاه قضایی و عدالت نظام به جایی نخواهد رسید، بناچار چندی بعد برای حفظ جانش مجبور به ترک غیرقانونی کشور از طریق مرز شد . او در نهایت با سختی فراوان خود را به سوئد می‌رساند و تقاضای پناهندگی می‌کند. وی از همان زمان خدمت خود را در یک کلیسای سوئدی محل اقامتش آغاز می کند، اما با وجود تایید کلیساهای سوئد و همینطور فعالیت‌های رسانه‌ای و حمایت تعداد زیادی از سازمانهای مدافع حقوق بشر، تقاضای پناهندگی او از سوی اداره مهاجرت سوئد مورد تایید قرار نگرفته و در خطر دیپورت به ایران است.

“پروانه” که اکنون در بازداشتگاه ادارۀ مهاجرت سوئد قرار دارد پیش از این در 15 فوریه سالجاری توسط پلیس سوئد به زور حتی تا داخل هواپیما هم برده شد، که با مقاومت زیاد و اعتراض و حمایت دیگر مسافران هواپیما خلبان، حاظر به سوار کردن وی نشد . سپس چند پلیس با خشونت و بدرفتاری بسیار همانند یک مجرم وی را به بازداشتگاه برگرداند.

طی این مدت جمع زیادی از فعالین اجتماعی در حمایت از “پروانه” علاوه بر جمع آوری امضاء و نوشتن طومار تجمعات اعتراضی را نیز برگزار کردند و اعلام کردند که طبق قوانین بین المللی، وی باید از زندان آزاد شود و به حقوق خود به عنوان یک پناهنده عقیدتی و یا سیاسی دست پیدا کند. یکی از این تجمعات صبح همان روزی بود که پلیس قصد سوار کردن او به هواپیما را داشت.

این تجمع با همکاری کلیسای شهر فلن و دوستان پروانه در مقابل بازداشتگاه فلن صورت گرفت. از طرفی گروهی دیگر نیز در شهر استکهلم در تجمعی اعتراضی در مقابل اداره مهاجرت رفته و نسبت به دیپورت این نوکیش مسیحی اعتراض کردند.

با این حال وکیل مدافع خانم پروانه سرآبادانی اعلام کرده که در حال انجام امورات اداری و قانونی برای لغو دیپورت ایشان و بازگشایی دوباره پرونده پناهندگی ایشان است. او می‌گوید: « در این رابطه توجه و حمایت همه رسانه ها و نهادهای پناهندگی و حقوق بشری را صمیمانه لازم می دانیم. تبلیغات وسیع مدیایی خصوصن انعکاس وضعیت پروانه در مدیای اروپایی، دفاع نهادهای حقوق بشری و اعتراضات در دفاع از حق پناهندگی پروانه می تواند یاری دهنده باشد.»

آنچه مسلم است دیپورت پناهجویان عقیدتی و یا سیاسی به ایران با توجه به رفتار خشونت آمیز حکومت با این افراد و صدور حکم ” ارتداد” بویژه برای نوکیشان مسیحی که جان آنان را تهدید می‌کند، از این رو سازمان‌های مدافع حقوق بشر و همینطور فعالین اجتماعی و سیاسی تلاش زیادی می‌کنند تا از دیپورت پناهجویان به ایران جلوگیری شود.

به نقل از فعالان حقوق بشر ، در روز شنبه 9 مارچ 2013 ، سوئد شاهد گردهمایی های اعتراضی بزرگ علیه شرایط غیر انسانی پناهجویان و تمهیدات شدید پلیسی برای اخراج پناهندگان از این کشور بود. این اعتراضات با حضور چندین هزار نفر در شهرهای استکهلم، گوتنبرگ، مالمو و اپسالا برگزار شد.

Iranian Christian Converts Bringing Life to German Church

Parts of Germany are among the most godless areas in the world. Polling shows that belief in God in the old communist east is only 13 percent.

Mohabat News — CBN News reports that church attendance in Germany is growing, thanks to former Muslims from Iran. At the House of God’s Help (Church) in Berlin, Persian converts to Christianity have doubled the size of the congregation.

“It came like an unexpected summer rain,” church deaconess Rosemarie Götz said. “Suddenly new people started coming every week and asked to be baptized.”

“In the beginning only five or six Iranians came. They were easy to spot and we got to know them,” she continued. “And then over time they brought their friends and neighbors.”

Hungry for Freedom

According to CBN, Germany has experienced a surge in Islam this year. Muslims conducted a nationwide campaign to give away Korans in a country that has largely turned its back on biblical Christianity.

But Iranian immigrants, or Persians, have already experienced the darkness and oppression of Islam in their native land, and they are hungry for the freedom and joy of Christianity.

“I met a few times with friends in Tehran in an underground church in a flat and there we spoke about Jesus,” one man named Michael, who attends the church, told CBN News. “We held Bible studies but sometimes without an actual Bible. And five years ago I was baptized in a bathtub.”

All the Persians CBN News talked to accepted Christ in Iran and then had to either flee or risk prison or death.

“I was going to a house church meeting when I saw police outside the flat, so I didn’t go in,” another church member named David told CBN News. “And later I called home and my mother said,’ The police were here looking for you.’ So I knew I couldn’t go home, so they helped me flee the country.”

A woman named Nafiseh said it was difficult to learn about Christianity in Iran.

“Because it’s forbidden when someone is a Muslim and they want to become a Christian,” she said. “My husband at that time was a Muslim and when he learned that I wanted to become a Christian, he forbade me.”

“It was really difficult; I had to leave my parents, so I lost my home, my family,” she said.

Real Conversions?

Götz said some of the converts were surprised to find so many Germans disinterested in Christianity.

“Most of them became Christians in Iran and know more about Christianity than you would expect,” she said. “They’re ahead of us in a sense because they have already been persecuted for Christ and they figured out really quickly that a lot of Germans are Christians in name only. And they’re disappointed that Germans take religious freedom for granted.”

Some Germans are suspicious of the conversions because being baptized can help a refugee stay in Germany rather than be deported. So, Götz makes the Persian converts go through a rigorous schedule of Bible classes.

“I did suspect that some of them just wanted to be baptized so they could get their residency in Germany, but that has turned out to be the case with only a few,” she said. “In fact, some of those who have already been baptized have come back to our faith and baptism class for the fourth time.”

National Phenomena

It’s not known how many Persian immigrants have converted and joined churches in Germany, but it has become a nationwide phenomenon, and the baptisms are said to number in the thousands.

At the House of God’s Help, it has reinvigorated the congregation.

“These young, energetic, diligent Iranian Christians have brought a little revival from Iran to our congregation,” Götz said. “And I’m thankful that out members opened their hearts to them.”

225895_1779322359015_1118078077_31582765_3091097_n

نقش پدر ، پسر، روح القدس در زندگی شخصی هر انسان

225895_1779322359015_1118078077_31582765_3091097_n
با درود مسیحایی خدمت تمام  دوستان مسیحی 
از تمامی شما عزیزان که به این صفحه وارد میشود خواهش میکنم که تجربه شخصی خود را از تاثیر  وجود ” پدر  ، پسر، و روح القدس  ” در زندگی خود را برای ما باز گو کنید.
تا دیگر دوستان نو ایمان از این تجربیات بهره مند شوند.
با سپاس  فراوان 

بررسی اجمالی عهد عتیق و جدید

لغت عبری معمول برای عهد و پیمان، واژة «بریث» است. اصطلاحات مربوط به معنای عهد و پیمان در زبان آرامی قدیم اشاره ضمینه سوگندی دارد که در معاهده ها و قراردادهای

عالیترین شکل عهد و پیمان، پیمانی است که میان انسان و خدا بسته میشود. ارتباط خدا با قومش در سرتاسر کتابمقدس از طریق واژۀ عهد، شرح داده است.بین افراد ادا می شده است. در برخی فرهنگها رایج بوده که گاو جوانی را به دو قطعه تقسیم کرده، پاره ای از آن در طرفی و پاره ای دیگر را در طرف مقابل قرار می دادند و عهد کنندگان از میان این قطعه ها عبور می کردند. این عمل، طرفین معاهده و پیمان راملزم به رعایت مفاد پیمان کرده، و یا اینکه این عمل به معنای ضمانت تحقق مفاد و پیمان منعقد شده تلقی می شد. عهد يك بار جاري مي‌شود. با کسی یا چیزی منعقد می شود و گویی در این حال، طرفین متعهد و ملزم بهانجام کار یا قولی می شوند و در صورت عدم رعایت مفاد آن باید متحمل خسارات از تخلف خود گردند.

در کتابمقدس نام خاص خدا در عهد، یهوه است. او اشتیاق دارد تا با قوم خود ارتباط داشته باشد، پر از محبت است، توجه او برای رهایی بشر از گناه است.

البته خدا در کلامش فرموده بود که در آینده عهدی جدیدی نیکوتر از عهد قبلی با قوم خود خواهد بست. ارمیا31: 31 الی24.

عیسی مسیح مؤسس هر دو عهد (دیاتکه) است.

دو اصل در تمام عهدهای خدا وجود دارد:

1) خدا به تنهایی به عهدهای خود را برقرار میسازد.

2) از انسان انتظار دارد که با اطاعت آن را بپذیرد.

نخستین عهد خداوند با آدم است، او امر کرد در باغ عدن از همۀ درختان و میوه ها می توانی بخوری جز از «درختشناخت نیک و بد و حیات ابدی» که اگر از آن بخوری، خواهی مرد.

در نتیجۀ این نافرمانی و شکستن عهد به رنج و درد فراوان دچار شدند. گناه وارد دنیا شد.

1. متوجه شدند عریان هستند

2. زمین لعنت شد

3. مانند خدا عارف شناخت نیک و بد شدند

4. از درخت حیات محروم شدند

5. از باغ عدن بیرون انداخته شدند

مسیح آخرین عهد خدا با انسان، عهد پیداش 3: 15 را کامل می کند.

این مرگ با تولد تازه در مسیح مغلوب می شود.

عهد خدا با نوح؛

در زمان شرارت خدا نوح را عادل و کامل دید. از او می خواهد کشتی بسازد، از طریق اطاعت از خدا و ساختن کشتی این عهد استوار می شد. خدا شرارت را با سیل از بین برد، که نمونه های از نابودی شرارت ابدی است،2 پطرس2: 5 و 2 : 9-10. خداوند با نوح عهد خود بست؛

1. بارور و کثیر شوید

2. گوشت و میوه زمین را بخورند ولی خون آن را هرگز!

3. کشتن با کشتن تنبیه می شود

4. عهد را با رنگین کمان نشانه نشانه گذارد

5. هرگز خدا زمین را با سیل از بین نمی برد

این پیمان در ایام کلیسا دست نخورده باقی مانده است. قوانین تغذیه برداشته شده، مرقس 7 : 19 و اعمال 15 : 20.

دنیا هرگز با آب خراب نمی شود بلکه با آتش،2 پطرس 3: 10.

عهد خدا با ابراهیم، از طریق عهد وارد مشارکت با ابراهیم شد. اجرای این عهد با ایمان و اطاعت امکان پذیر بود. نشانۀ آن هم ختنۀ فرزند ذکور خانواده بود. این عهد ابدی بود. فرزند ابراهیم یعنی اسحق برای ادامۀ یافتن این عهد می بایست مطیع باشد. یعقوب نیز برای تجدید عهد خدا با ابراهیم می بایست با ایمان و اطاعت این عهد را نگاه می داشت.

خدا با قوم خود (موسی) نیز عهد می بندد، تثنیه29: 1، دو اصل مهم، خدا به تنهایی به عهدهای خود را برقرار می سازد. از انسان نیز انتظار دارد که با اطاعت آن را بپذیرد.

در این عهد، خدا بعد از رهایی نسل ابراهیم از مصر به آنها وعدۀ سرزمین جدید را می دهد. خدای آنها باشد و آنها قوم او.

لازمۀ ماندن در این عهد، آنها می بایست از شریعت داده شده توسط موسی اطاعت کنند. پذیرفتن اطاعت از شریعت خدا بصورت یکی از شرایط عهد درآمد. این اطاعت باید خالصانه می بود.

در صورتی اینکه قوم تعهدات خود را نسبت به خدا بجا نیاورند، عهد فسخ خواهد شد. مجازات ناطاعتی، اخراج از قوم و تبعید و مرگ بود.

هدف بستن این پیمان، برکت یافتن سایر قومها، ارتباط آنها با خدا بود.

بعد از سرگردانی40 سالۀ آنها، مجدداً خدا با آنها در دشت موآب عهد خود را تجدید کرد.

عهد خدا با داوود، دوم سموئیل 7: 16.

ماهیت عهد، شبیه عهده ای قبلی خداست. در صورت اطاعت داوود، سلطنت به سلیمان منتقل می شد و او معبد را می ساخت. در صورت اطاعت سلطنت آنها ابدی خواهد بود.

اوج وعدۀ خدا این بود؛ از خانوادۀ داوود، مسیح موعود و پادشاهی ابدی مسیح ظاهر می شد. در نهایت وعدۀ پیدایش3: 15، شکست شیطان تحقق می پیوست.
شخصیت خدا در عهد عتیق و عهد جدید.”خدای عهد عتیق خدای خشم است و خدای عهد جدید خدای محبت.”
برای مثال، در تمام عهدعتیق، شخصیت خدا”خدایی است دلسوز و پر از فیضکه درخشم آهسته و پر از محبت و وفاداریست.” (خروج34 : 6، اعداد14 : 18، تثنیه4 :31، مزمور86 : 5 و15، 108: 4، 145: 8 ). در حالیکه در عهدجدید، محبت و رحمت خدا حتی خیلی بیشتر و کاملتر نشان داده شده است و این بخاطر این حقیقت است که “خدا جهان را اینقدر محبت نمود که پسر یگانة خود را داد تا هرکه بر او ایمان آورد هلاک نگردد بلکه حیات جاودان یابد.” یوحنا 3 : 16. در تمام عهدعتیق، همچنین ما می بینیم که خدا با قوم خود طوری رفتار می کند که یک پدر با محبت با فرزندش رفتار می کند. وقتی آنها عمداً برعلیه او گناه می کردند و شروع به پرستش بتها می نمودند، خدا آنها را تنبیه می کرد. درحالیکه، هر وقتکه از بت پرستی خود توبه می کردند، او آنها را نجات می داد.
وقتی ما کتابمقدس را مطالعه می کنیم، بوضوح می بینیم که خدای عهد عتیق جدید یکیست. با اینکه کتابمقدس از66 کتاب تشکیل شده است که در دو قاره، به سه زبان، در مدت زمانی1500 سال و بوسیلة بیش از40 نویسنده، نوشته شده است، با اینحال تمام آنها از ابتدا تا به انتها هماهنگ بوده هیچ تناقضی با هم ندارند.

در آن ما می بینیم که خدای با محبت، پر از فیض، و عادل با انسان گناهکار در موقعیتهای مختلف چگونه عمل می کند. حقیقتاً، کتابمقدس نامة عاشقانة خدا به انسان، عشق خدا به خلقتش، بخصوص به انسان، در تمام کلام واضح است. در تمام کتابمقدس می بینیم که خدا با محبت و فیضش مردم را به برقراری رابطه ای مخصوص با خود فرا می خواند، نه بخاطر اینکه آنها لیاقت این رابطه را دارند، بلکه چون او خدایی پر از فیض و رحمت، در خشم آهسته و پر از مهربانی و حقیقت است.

در عین حال ما خدایی قدوس و داوری عادل را می بینیم کسانی را که از کلام او اطاعت نمی کنند و از پرستش او خودداری می نمایند، و در عوض به پرستش خدایان ساخته شده بدست خود بر می گردند، داوری می کند.

عهد عتیق،

به موجب عهدعتیق، نجات و ارتباط صحیح با خدا بوسیلۀ ایمانی بود که از طریق اطاعت از قوانین و نظام قربانیها ابراز می گردید.

قربانی کردن. به قوم خدا سنگینی گناه را تعلیم می داد.

راهی را برای نزدیک آمدن قوم خدا از طریق ایمان، اطاعت و محبت را فراهم می ساختند. بسوی قربانی کامل مسیح برای گناهان نسل بشر اشاره دارند.

1) در عهد عتیق، رابطۀ انسان با خدا گسسته می گردد.

2) در عهد عتیق، درد و رنج، سختی و مشقت، غم و غصه وارد زندگی بشر می گردد.

3) در عهد عتیق، جدایی انسان از خدا او را به ظلمت روحانی یعنی به اسارت شیطان می برد.

عهد جدید،

عهد جدید یک پیمان، وعده، اراده، عهد نهایی و اظهار توجه به بخشیدن فیض و برکت الهی به اشخاص است که با اطاعت ایمان به خدا پاسخ مثبت می دهند.

در عهد جدید، گناهان بشر آمرزیده خواهد شد. خدا طبیعت جدیدی خواهد بخشید. ارتباط نزدیک با خدا و همنوعان خود. تجربیات عمیقتری در روح القدس.

در عهد جدید قربانی مسیح برتر است از قربانیهای عهد عتیق است.

عهد جدید را می توان عهد روح القدس نامید. چون او به انسان قدرت می بخشد.

با آمدن عهد جدید، عهد عتیق فسخ گردیده است.

برکات عهد جدید کدامند؟

1) تمام گناهان ما بوسیلۀ عیسی مسیح برداشته شده است، و نام ما در دفتر حیات ثبت می گردد، کولسیان 2: 14.

2) در عهد جدید، بوسیلۀ اطاعت مسیح از زیر لعنت آزاد می شویم، غلاطیان3: 13 و 14.

3) عهد جدید، روح است و احام خدا بر روی قلبهای ما نوشته می شود.

4) در عهد جدید، توسط خون مسیح ما به خدا نزدیک می شویم، تمام برکات الهی بما داده می شود، مقدسین، عادلین، فرزندان و وارثین خدا خوانده می شویم.

5) در عهد جدید، همۀ انسانها می توانند به حضور خدا بروند.

6) در عهد جدید، ما اطمینان دریافت شفا داریم.

7) در عهد جدید، ما شفیعی داریم که به اسم او می توانیم جواب دعا بگیریم، در نام او نجات هست.

8) عهد جدید، عهد فیض است.

9) خون مسیح در عهد جدید، خیلی برتر است.

10) در عهد جدید ما محبت خدا را عملاً بر روی صلیب می بینیم.

11) در عهد جدید، حضور روح القدس را بطور دائمی بر فرزندان خدا می بینیم.

12) عهد جدید ما را مطمئن می سازد، بخشیده شده ایم، پذیرفته شده ایم، اطمینان نجات داریم، حیات جاودان داریم، فرزند خدا هستیم، حضور روح القدس در ما، پیروزی بر شریر، و گناه و مرگ.

13) در عهد جدید خدای ثروتمند ما را از نظر روحانی ثروتمند می سازد.

منبع:simamasih.com